Stichting KOG
U bekijkt nu de pagina: Nuttig om te weten
<< vorige pagina   
print pagina
 

Dit moet iedere ouder lezen

Nuttig om te weten >>

Wijkteam, Veilig Thuis, Jeugdhulp, Jeugdbescherming, nog iets?!

INLEIDING
Dit stuk is voor gewone, doorsnee ouders met gewone, doorsnee kinderen. Wij bedoelen daarmee kinderen die niet een beperking hebben, die ook geen strafbaar feit hebben gepleegd, en ouders die niet verwaarlozen of mishandelen. Wij hebben namelijk alleen verstand van de problemen die doorsnee gezinnen kunnen tegenkomen als ze te maken krijgen met een wijkteam of veilig thuis en wat daarmee samen kan hangen.
U kunt het daar namelijk prima treffen, u kunt het ook slecht treffen.

Waarschijnlijk hebt u woensdagavond 13 december 2017 de Zembla-uitzending over Veilig Thuis gezien, Verdachte ouders. Bekijk ook http://rtvu.nl/n/1702811/  .
En leest u in De Groene Amsterdammer van 11 januari 2018 het artikel van Marieke Sjerps ‘Als insinuaties feiten worden’  https://www.groene.nl/artikel/als-insinuaties-feiten-worden?utm_source=De+Groene+Amsterdammer&utm_campaign=043812a11d-Wekelijks-2018-01-10&utm_medium=email&utm_term=0_853cea572a-043812a11d-71629465

Daar wordt een mens niet vrolijk van. Het is wel zo, dat je vindt wat je zoekt. Maar als je het vindt, betekent dat dus dat het echt bestaat. Verhalen als in deze uitzendingen en dit artikel zijn voor de contactpersonen van stichting Kinderen-Ouders-Grootouders heel herkenbaar. Inderdaad, zo kan het gaan.
Wie bij de Wegenwacht werkt, moet wel de indruk krijgen dat auto’s voornamelijk niet willen rijden, want er zijn weinig mensen die de Wegenwacht bellen om te vertellen dat hun auto het vandaag weer prima heeft gedaan. Stichting KOG is een soort wegenwacht voor jeugdhulp: mensen bellen met een probleem. Helaas kan KOG niet komen repareren, we kunnen alleen adviseren. En om een beetje optimistisch te blijven, hopen we maar dat jeugdhulp net zoiets is als autoverkeer: vaak heel goed. Maar als het mis gaat, is het verschrikkelijk. Je kunt je kind kwijt raken. Dat is wel even wat anders dan vlammen onder de motorkap.

Visie op ouders
Net zoals er goede en slechte hulpverleners zijn, zijn er ook goede en slechte ouders. Vaak worden ouders door al die kind-beschermende organisaties voor de veiligheid op één hoop gegooid: slechte ouders. Daar kun je dus niets aan overlaten. De beslissingen over de kinderen kunnen beter worden genomen door de vakman.
Op de website Regelhulp (Rijksoverheid) staat: “Kinderen en jongeren met psychiatrische en psychische problemen kunnen terecht bij jeugd-GGZ. Deze zorg valt onder de Jeugdwet. Voor toegang tot jeugdhulp kunt u terecht bij uw gemeente.”
Wij hebben niet gezien dat er nog een verzekeringsmaatschappij is met jeugd-ggz in een aanvullende verzekering. Misschien is er een persoons gebonden budget voor aan te vragen bij de gemeente. Wie een PGB heeft of het zelf betaalt, kan de hulp laten verlenen door een psycholoog of psychiater naar eigen keus. Dus: wie niets te maken wil hebben met de risico’s van jeugdhulp moet een vrijgevestigd kinderpsycholoog of kinderpsychiater kunnen betalen of een PGB hebben. (De huisarts kan nog een verwijzing geven, maar daarmee komt uw kind ook bij de jeugdhulpaanbieder die de gemeente heeft ingekocht, en veel gemeentes kopen geen hulp van hoog niveau in wegens geldgebrek.) Alleen met een PGB of als u het zelf betaalt, bent u ook de baas. Dan kunt u ophouden als u niet tevreden bent over de behandeling. Gemeentelijke jeugdhulp-instellingen accepteren het vaak niet als u een behandeling voor uw kind wilt stopzetten.

JEUGDWET
We hebben nu de Jeugdwet. Die vervangt de Wet op de Jeugdzorg die er tot 2015 was. Verscheidene onderdelen van de jeugdzorg, zoals dyslexiezorg voor kinderen op de basisschool, zijn nu de verantwoordelijkheid van de gemeente. Bovendien zijn jeugdbescherming en jeugdreclassering opgenomen in de Jeugdwet. Dit stuk gaat vooral over jeugdbescherming en wat je kunt doen om te proberen daar  weg te blijven.

DRANGZORG
Sinds 2015 is er iets nieuws: drangzorg. Juist ja, geen dwang, maar drang. Drangzorg wordt gegeven door een zorg- en adviesteam op school, een wijkteam, een jeugd- en gezinsteam, hoe het maar heet in uw gemeente. Wij van het team, de vakman immers, dringen en duwen een beetje, en als u dan toch niet doet wat wij vinden dat moet, gaan we proberen om er dwangzorg van te maken met een kinderbeschermingsmaatregel. Want wij van het team hebben verstand van kinderen, en u bent maar amateurs: ouders.
Ouders schrijven: "Omdat wij niet akkoord zijn gegaan met de gegeven adviezen heeft Veilig Thuis de zaak van onze kinderen in juli 2017 doorgestuurd naar de Raad voor de Kinderbescherming. (...) Die heeft deze week aangegeven ons dossier te sluiten omdat er geen aanleiding is voor onderzoek. Wordt het niet eens tijd het functioneren van het Sociaal Team en de juridisch medewerker onder de loep te nemen en knopen door te hakken?" zie Valselijk beschuldigde ouders willen actie van gemeente Houten
De narigheid is dat veel mensen die werken in zo’n drangteam eerst gewerkt hebben bij een bureau jeugdzorg. Daar kwamen bij de decentralisatie in 2015 veel mensen op straat te staan. Deze mensen zijn eraan gewend de baas te spelen en ook de baas te zijn. Die houding brengen ze mee naar de drangzorg. Ze vertellen vaak niet dat het vrijwillige hulp is maar doen alsof u verplicht bent hun bevelen op te volgen. (In veel van die teams zitten ook medewerkers van de raad voor de kinderbescherming.) Een tweede narigheid is, dat zo’n wijkteam qua bezigheden vaak niet te onderscheiden is van Veilig Thuis. VT heeft tenminste nog een standaardprocedure (zie verderop), de wijkteams doen maar wat ze denken dat ze moeten doen.

En wat moet u dan volgens het team? Bijvoorbeeld het pand verlaten omdat u, midden in een scheiding, steeds ruzie maakt. En dan contact met uw kinderen voor zover wij van het team dat bepalen. O, u wilt psychologische hulp voor uw zoon? Nee, dat doen wij zelf wel (ook al zit er geen psycholoog in ons team). En u moet dan en dan naar de “familietafel” komen.
Nee, U MOET HELEMAAL NIETS. En als u er al aan begonnen bent, kunt u gewoon weer stoppen, bijvoorbeeld omdat u vindt dat alles wat iemand anders zegt tot waarheid wordt verheven, en er naar u niet wordt geluisterd. En als u niet komt, plaatsen wij uw kind uit huis! MAAR: een wijkteam heeft niet de bevoegdheid zelf een kind uit huis te plaatsen (al gebeurt het wel), alleen de kinderrechter heeft die bevoegdheid. EN: we zullen nog wel eens zien of de kinderrechter er net zo over denkt als dit team.
Door te doen wat een wijkteam u opdraagt terwijl u het er niet mee eens bent, bent u iemand die alvast in de gevangenis gaat zitten uit angst dat hij misschien de cel in moet.

Mr R. Korver heeft hierover op Facebook gezet: “Kinderbescherming zonder dwang. Het blijkt in de praktijk neer te komen op manipulatieve drangzorg, met afdreigen en chanteren naar ouders, dat “als ze niet gehoorzamen” (zelfs wanneer ze hoger gekwali­ficeerde hulp inschakelen) "er een kinderbeschermingstafel komt" (waar ouders vaak niet bij mogen zijn, en er vanaf verslagen van een diagnostisch-ondeskundige jeugdzorgwerker, en waar de RvdK bij zit, wordt beslist wat de ‘diagnose’ zou zijn) "of de Raad voor de Kinderbescherming gaat ‘onderzoeken’" (met eveneens laagwaardig onderzoek, dat eerder meningen-inventarisatie mag heten)."

Hoe kwam u bij het wijkteam terecht?
Misschien hebt u zelf gebeld bijvoorbeeld met het verzoek te helpen bij het opstellen van een ouderschapsplan omdat u gaat scheiden, misschien hebben de buren gebeld omdat ze u horen schreeuwen. Probeer het wijkteam maar, en als het u niet bevalt stopt u.
HET IS VRIJWILLIG!!!
Ja, vrijwillig, maar niet ongevaarlijk. Het wijkteam kan contact opnemen met de raad voor de kinderbescherming, die de kinderrechter een kinderbeschermingsmaatregel kan verzoeken. Meestal legt de rechter die maatregel dan op (ondertoezichtstelling). Iedereen dekt zich op die manier in. Zich indekken, een ander verantwoordelijk maken, is de eerste narigheid, en de tweede is onkunde in combinatie met overschatting van eigen kennis en kunde. Het is het beste zo ver mogelijk bij al deze instanties vandaan te blijven, maar als dat niet is gelukt moet u maar op deze website kijken.

PROBLEEM: FEITEN
Jarenlang heeft onder andere de raad voor de kinderbescherming gezegd: wij doen natuurlijk (!) niet aan waarheidsvinding. De Jeugdwet heeft daar een eind aan gemaakt. Artikel 3.3 van deze wet luidt:
De raad voor de kinderbescherming en de gecertificeerde instelling zijn verplicht in rapportages of verzoekschriften de van belang zijnde feiten volledig en naar waarheid aan te voeren.
Je zou toch zeggen dat dat vanzelfsprekend is, maar nee dus. We hebben er nu, in 2018, nog niet veel van gemerkt dat er gewerkt wordt zoals de wet voorschrijft. Er is zelfs op 10 november 2017 een heel congres aan gewijd: Waarheidsvinding in de justitiële jeugdketen. (De Kinderombudsman heeft voorgesteld de besmette term waarheidsvinding te vervangen door jeugd-feitenonderzoek.) KOG heeft dit congres bijgewoond en een verslag geplaatst in de KOG-nieuwsbrief najaar 2017 ( www.stichtingkog.info /Actualiteit /Nieuwsbrief najaar 2017 /Vol verwachting klopt ons hart op pag. 8). De algemene stemming op het congres was: natuurlijk geen vermoedens meer, feiten! Maar er waren ook wel mensen die deze verplichting weer weg probeerden te moffelen. Wij zijn heel blij dat dit artikel in de Jeugdwet staat, maar het zal vast nog een taaie strijd worden om er praktijk van te maken.

VEILIG THUIS
Veilig Thuis heette eerst AMK (Advies- en Meldpunt Kindermishandeling), daarna AMHK (Advies- en Meldpunt Huiselijk geweld en Kindermishandeling), nu dus Veilig Thuis. Het is heel goed dat de overheid probeert kinderen te beschermen tegen sommige ouders, maar de Nederlandse overheid wil alle kinderen beschermen. Daarom wordt er met ‘beschermersogen’ gekeken naar alle kinderen op consultatiebureaus, op kinderdagverblijven, op scholen. Overal waar mensen in hun beroep werken met kinderen.
Vroeger was het consultatiebureau een instantie die de gezondheid van kleine kinderen controleerde en waar ouders advies konden vragen over voeding en opvoeding. Dus een instantie die ouders hielp. Dat is nog steeds zo, maar nu moeten er ook veiligheidsrisico’s ingeschat worden. Drank? Roken? Drugs? U woont niet samen met de andere ouder van uw kind? Als het zo is of was, vertel het niet. Als u geen leugen over uw lippen kunt krijgen, zeg dan dat u dergelijke vragen niet wilt beantwoorden, dat u alleen komt voor de gezondheid van uw kind.
Het begint al bij de verloskundige. Ga niet zitten babbelen. Ga niet zitten babbelen. Ga niet zitten babbelen. Ga niet zitten babbelen.
We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: ga niet zitten babbelen. Dat geldt ook voor thuiszorg en de sociale media. Let heel goed op uw woorden. Wees wijs, vertel niets wat verkeerd uitgelegd kan worden (over mijn lijk!) en vertel niets overbodigs. Wie denkt dat er risico’s zijn voor uw kind, neemt waarschijnlijk contact op met Veilig Thuis. Op internet kunt u vinden hoe Veilig Thuis moet werken: Handelingsprotocol veilig thuis.
U krijgt een uitnodiging van VT, of een aankondiging: dan en dan komen wij op bezoek. Meestal wordt er niet gevraagd of u dat wel wilt en of dat tijdstip schikt. VT kan ook zomaar op de stoep staan.
Het eerste wat u nu moet doen, is contact opnemen met KOG, liefst met Alice Jansen: alicejansen@planet.nl  , 030 2 93 10 56 (wisselende tijden). 
Trouwens, u bent niet verplicht wie dan ook binnen te laten, alleen politie met een huiszoekingsbevel.   
Zo’n brief van VT betekent dat iemand melding heeft gedaan van vermoedelijke kindermishandeling of verwaarlozing. Prof. mr drs M.R. Bruning, bijzonder hoogleraar in Leiden, schreef in 2005: “De definitie van kindermishandeling is tegenwoordig zeer ruim geformuleerd. Baartman (2005) geeft aan dat er een tendens is om elke situatie die zorgelijk is aan te duiden als kindermishandeling.” Voor VT zijn ruziënde ouders soms genoeg reden om de raad voor de kinderbescherming om een onderzoek te vragen.
VT wil ook met de kinderen spreken. Waarschijnlijk is het verstandig de school schriftelijk te laten weten (en spreekt u ook nog even met de directeur) dat u het niet goed vindt als dat gesprek op school plaats vindt. (De school komt in ieder geval toch op de hoogte van de belangstelling van VT voor uw gezin: VT gaat met de school praten. Is het een idee om (via een ouderraad) de school op de gedachte te brengen dat er nooit over een gezin wordt gepraat zonder dat de ouders daarbij mogen zijn?) Bij het gesprek met VT van uw kind zorgt u voor een volwassen vertrouwenspersoon voor het kind. Wordt er gesputterd? Dan is het simpel: geen vertrouwenspersoon, geen gesprek. U kunt ook helemaal een gesprek met de kinderen weigeren en u beroepen op klinisch psycholoog en psychotherapeut voor kinderen en jeugdigen dr Marga Akkerman; zie hieronder op de website.) Ook uzelf hebt recht op de aanwezigheid van een vertrouwenspersoon. Spreek met hem af dat hij een verslag maakt, of neem het gesprek op. De Nationale Ombudsman heeft hierover het volgende geschreven:
“SPELREGELS VOOR HET MAKEN VAN GELUIDSOPNAMEN
1. Een overheidsinstantie staat het maken van een geluidsopname toe, tenzij er zwaarwegende redenen zijn dit niet te doen. In dat geval biedt zij een alternatief aan.
2. Een overheidsinstantie heeft op de eigen website informatie staan over het opnemen van gesprekken. 
3. Een burger maakt van te voren duidelijk dat hij een geluidsopname wil maken.
4. De burger verstrekt aan de overheidsinstantie een kopie van de opname als deze dat wenst (of vice versa als de overheidsinstantie de opname maakt).
5. Noch de burger noch een overheidsinstantie knipt of plakt in een geluidsopname, tenzij dit wordt meegedeeld.
6. Noch de burger noch een overheidsinstantie verstrekt zonder toestemming van de andere partij geluidsopnamen aan derden of maakt deze openbaar.”
Mocht u later bij de rechter komen, dan hebt u iets aan de opname: u tikt hem uit (een rechter gaat de opname niet afluisteren) en zet erbij dat u een opname hebt. Kortom, neem contact op met Alice Jansen.


Op scholen wordt dus ook met beschermersogen gekeken. Dat betekent dat u niet uw hart moet uitstorten bij de lieve juf over die zuiplap van een vader. Gebruik instellingen alleen waar ze voor zijn. Uw hart uitstorten is een privé zaak. Doe dat maar ergens anders.

DWANGZORG
Na de gesprekken met VT of na uw contacten met een gemeentelijke instelling zag men uw situatie somber in, of u was weigerachtig. U vond zelf dat er geen probleem (meer) was of u voelde niets voor de voorgestelde behandelingen.
Probeert u altijd maar niet ronduit te weigeren. U gaat er nog eens over denken, u gaat nog eens met iemand overleggen, u zegt dat u in principe open staat voor hulpverlening voor uzelf of voor uw kind. Dat is namelijk het grote verschil in wetgeving voor en na 2015: acceptatie van hulpverlening staat centraal. Het nieuwe artikel 255 van het Burgerlijk Wetboek luidt: (boek 1, afdeling 4, Ondertoezichtstelling van minderjarigen): “lid 1 De kinderrechter kan een minderjarige onder toezicht stellen van een stichting indien een minderjarige zodanig opgroeit dat hij in zijn ontwikkeling ernstig wordt bedreigd, en:
a. de zorg die in verband met het wegnemen van de bedreiging noodzakelijk is voor de minderjarige of voor zijn ouders of de ouder die het gezag uitoefenen, door dezen niet of onvoldoende wordt geaccepteerd, en …” (Hebt u dit goed gelezen: of voor zijn ouders. Misschien vindt men dat u een cursus agressie-beheersing moet doen, of samen met uw ex leren communiceren. Het is waarschijnlijk verstandig zo’n cursus of behandeling voor uzelf gewoon te doen.)
Als u ouder met ouderlijk gezag bent, kunt u zelf een afspraak maken om alle dossiers van kinderen onder de 16 te gaan inzien (legitimatie mee) en kopie vragen van de stukken die nuttig lijken. Dat is geen gunst, dat is een recht. Dus bij het wijkteam, VT, de school. Niet aan uw advocaat overlaten, zelf doen. Waarom? Als u met een toevoeging werkt (heette vroeger pro deo) kan hij de tijd die hij voor uw zaak heeft wel beter gebruiken, als u zelf helemaal betaalt is het zonde van het geld. Bovendien: als u het zelf doet weet u zeker dat het gebeurt. Zie voor een voorbeeldbrief verderop. Als u een dossier hebt, kunt u meestal zien hoe het allemaal begonnen is. En dan leest u dat Pietje dit heeft verklaard over uw gezin, en Keesje dat. Waarom hebben ze dat gezegd? Is het waar? Konden ze het weten? En: hebben ze het wel gezegd? Navragen.


Als de gemeentelijke instelling of VT twijfelt aan uw bereidheid om in zee te gaan met de hulpverlening die zij nodig vinden, kan er een onderzoek gevraagd worden bij de raad voor de kinderbescherming. Let op: de raad voor de kinderbescherming beschermt inderdaad kinderen, maar alleen tegen hun ouders, tegen u dus.
Als u al niet zo verstandig bent geweest om een advocaat te zoeken, kan het nu echt niet langer wachten. Raadpleeg www.stichtingkog.info /Nuttig om te weten of neem contact op met KOG. Ook kunt u zoeken in www.vnja.nl , de website van de Vereniging van Nederlandse Jeugdrechtadvocaten. Het.is van het grootste belang dat u een advocaat vindt die op de hoogte is van theorie en vooral praktijk van jeugdzorg. Een advocaat die meestal een ander soort zaken doet dan jeugdrecht zal het niet geloven dat de overheid (dat zijn al deze instanties) soms zo’n loopje met de feiten kan nemen.
Het klinkt allemaal heel degelijk: onderzoek hier en onderzoek daar. Wij vinden dat een en ander vaak nauwelijks de naam onderzoek verdient. Er wordt wat gevraagd, u antwoordt wat, informanten vertellen iets (heeft een informant er een eigen belang bij?), erg veel structuur heeft het meestal niet. Dan wordt eruit gepikt wat tegen u pleit. Bovendien wordt veel kritiekloos overgenomen wat een vorige instantie heeft opgeschreven in het rapport, het beruchte knippen en plakken (nog genoemd op het congres over waarheidsvinding op 10 november 2017 door de nieuwe kinderombudsman). U wordt uitgenodigd voor een gesprek. Vraagt u eerst het dossier op, en schrijf een briefje dat u eerst het dossier wilt bekijken en daarna pas praten.
Vraag professionals die met uw kind te maken hebben gehad hun mening op papier te zetten. Stuur die stukken naar de raad voor de kinderbescherming en, als het raadsrapport klaar is, ook zelf via uw advocaat naar de kinderrechter.
Na het gesprek / de gesprekken komt er dus een raadsrapport, waarop u commentaar kunt leveren. Meestal kunt u op uw kop gaan staan maar blijft alles zoals het is. Daarom is het vaak wijzer om alleen bijvoorbeeld te schrijven dat er te veel mis is om op te noemen, dat u het wel op de zitting bij de kinderrechter ter sprake zult brengen. En dat doet u dan ook.  Behalve dat het verspilde energie is, is er nog een reden om niet al te veel tegen de raad voor de kinderbescherming in te gaan: dan loopt u namelijk de kans dat de raad u of een gezinslid wil laten onderzoeken door een externe deskundige. Die krijgt informatie van zijn vaste grote klant, de raad voor de kinderbescherming. Zijn rapport gaat samen met het rapport van de raad naar de kinderrechter. Vul zelf maar in.
Dan gaat er een verzoekschrift tot ondertoezichtstelling (OTS) naar de kinderrechter. Bijna altijd doet de rechter wat er in het verzoekschrift wordt gevraagd. Dat ligt niet aan u, dat ligt niet aan uw advocaat, het gebeurt. Dat komt onder andere doordat de rechter niet genoeg tijd heeft om alles te lezen en goed door te vragen op de zitting. Dat hebben de kinderrechters verklaard in 2012, 2013 en 2014. Sindsdien zijn er geen kinderrechters bij gekomen.
Op de zitting krijgt u / uw advocaat de gelegenheid te vertellen wat uw bezwaar tegen de gedwongen hulp is. Het kan zijn dat u vindt dat het probleem niet (meer) bestaat, het kan ook zijn dat u zelf voor hulp zorgt en dus niet gedwongen hoeft te worden. Weet u nog?
Het nieuwe artikel 1:255 van het Burgerlijk Wetboek lid 1 luidt: De kinderrechter kan een minderjarige onder toezicht stellen van een stichting indien een minderjarige zodanig opgroeit dat hij in zijn ontwikkeling ernstig wordt bedreigd, en:
a. de zorg die in verband met het wegnemen van de bedreiging noodzakelijk is voor de minderjarige of voor zijn ouders of de ouder die het gezag uitoefenen, door dezen niet of onvoldoende wordt geaccepteerd, en …”
Vertellen dat het probleem niet (meer) bestaat helpt meestal niet, maar zelf voor hulp zorgen wel degelijk. Het is nuttig als u kunt laten zien dat de hulp al begonnen is of dat u bent ingeschreven.

Het kan ook zijn dat men vindt dat er een crisis is. Dan is het mogelijk dat men met een telefoontje een voorlopige ondertoezichtstelling met uithuisplaatsing krijgt van de kinderrechter. Binnen twee weken moet de rechter u dan horen.

ONDERTOEZICHTSTELLING
Als de kinderrechter de OTS heeft uitgesproken, kunt u in hoger beroep gaan. Dat wil dus zeggen dat een andere rechter de zaak nog eens bekijkt. De kans dat u wint is niet groot, maar bestaat wel degelijk. Het is zeker de moeite waard in hoger beroep te gaan alleen tegen de aangewezen landelijk werkende instelling Leger des Heils of William Schrikker Groep. Daar horen wij werkelijk helemaal nooit iets goeds over. U vraagt dan aan de rechter de OTS te laten uitvoeren door een “gewone” Gecertificeerde Instelling. Argument? Ouderorganisaties hebben er geen goed woord voor over. Zie ook ‘Ik zal nooit meer stout zijn’, boek van KOG-contactpersoon Ada Busman over wat William Schrikker haar kleinzoon heeft aangedaan.

De OTS wordt uitgevoerd door een medewerker van een Gecertificeerde Instelling, het vroegere bureau jeugdzorg. (Vaak zat een medewerker van deze GI al in het wijkteam, net zoals een medewerker van de raad voor de kinderbescherming.) Die medewerker werd vroeger gezinsvoogd genoemd, maar heet tegenwoordig gezinscoach of wat uw gemeente maar heeft verzonnen. Het is niet de bedoeling dat de GI zelf hulp gaat verlenen, maar dat uw gezinscoach hulp organiseert. De hulp waar de GI uw kind naar verwijst, is vaak niet meer dan mbo-niveau omdat veel gemeenten zeggen geen geld te hebben. U hoopt er maar het beste van.
Ondertoezichtstelling. Uw opvoeding staat dus onder toezicht. Maar … u hebt nog steeds het ouderlijk gezag. Dat betekent dus dat u doet en beslist wat u altijd deed en besliste. U hebt nergens toestemming voor nodig. Maar print u maar van www.stichtingkog.info / Nuttig om te weten (waar u nu in zit dus) KOG-folder: wat mag en moet de school? Scholen denken soms dat nu alles via de gezinsvoogd moet lopen. Soms laat een gezinsvoogd dat ook aan de school weten. Niet dus. Donateurs van KOG kunnen gedrukte exemplaren vragen bij Alice Jansen alicejansen@planet.nl  , 030 2 93 10 56 (wisselende tijden).  .
U bent nog gewoon de ouder. Maar dat wordt anders als uw gezinscoach u een Schriftelijke Aanwijzing geeft. Dat kan per papieren brief, per e-mail, en zelfs mondeling! Als die Aanwijzing zegt dat u iets bepaalds moet doen of juist laten, moet u dat ook echt doen. Maar u kunt wel de schriftelijke aanwijzing aan de rechter voorleggen. Zie www.stichtingkog.info / Jurisprudentie/ Overig of www.stichtingkog.info / Actualiteit / Nieuwsbrief najaar 2018..

UITHUISPLAATSING
Als uw gezinscoach het nodig vindt, kan de Gecertificeerde Instelling een machtiging uithuisplaatsing vragen aan de kinderrechter. Maar: u blijft nog gewoon de ouder met ouderlijk gezag. Geef de school maar weer een folder, want bij een uithuisplaatsing gaat het contact met de school vaak de mist in. U wordt niet meer uitgenodigd voor de ouderavond, het rapport gaat alleen naar het pleeggezin, enzovoort.
Het contact met uw uit huis geplaatste kind geeft waarschijnlijk ook problemen. De mededeling van de gezinscoach over dit contact is een schriftelijke aanwijzing, zie boven. Als er al een omgangsregeling door de rechter is vastgesteld omdat u als ouders niet (meer) bij elkaar woont, mag de gezinscoach daar niets aan veranderen. Dat het niet mag betekent niet dat het niet gebeurt.  Als u uw kind niet zo vaak mag zien als u zou willen, kunt  u eerst een briefje aan de gezinscoach schrijven (zie voorbeeldbrief verderop), u kunt de kwestie ook meteen voorleggen aan de rechter.

WEGLOPERS
Het komt nogal eens voor dat kinderen van een jaar of 15 weglopen, vooral meisjes. Daar kunnen ze heel veel redenen voor (denken te) hebben: hun gescheiden moeder laat een nieuwe man in huis wonen, zijzelf mogen niet met een kerel van 30 in bed liggen, ze mogen niet de halve nacht wegblijven (ik mag helemaal nooit iets!) enzovoort enzovoort. Ze vinden moeiteloos onderdak in een tehuis. Daar wordt ze misschien wijsgemaakt dat een kind vanaf 16 jaar zelf mag beslissen waar ze wil wonen. Bezwaar maken bij de gemeente kan soms wel helpen. Wat ook kan helpen is contact met het kind zelf. Als u niet weet waar ze is, gaat u naar de school of de sportclub waar ze altijd heen gaat. Misschien is het tehuis u voor en wordt er contact opgenomen met de raad voor de kinderbescherming. Die wil u vervolgens spreken voor het onderzoek. Alleen als u een heel sterk hart hebt kunt u daaraan meewerken. Het is bijna altijd verspilde moeite.
Reken absoluut niet op de politie. Stel je voor dat uw kind bij het kwalijke vriendje is ingetrokken. Niet gaan aanbellen of op de ramen bonzen: de politie voert u in de boeien weg. Uw kind wordt aan het ouderlijk gezag onttrokken, een strafbaar feit, maar de praktijk leert dat dit toch is wat met u gebeurt.
Wat u wel kunt doen is een brief in de bus dat men zich ervan bewust moet zijn dat er gehandeld wordt in strijd met het strafrecht: onttrekking van een minderjarige aan het ouderlijk gezag, want u vindt het niet goed. Als hier niet snel een eind aan komt zult u aangifte doen bij de politie. Zo'n brief helpt soms.

Als u wel contact krijgt met uw kind zelf, wees dan zo vriendelijk als u op kunt brengen. Zeg dat ze ook thuis kan komen voor alleen een kopje thee. U gaat echt niemand aan de tafelpoot binden die weg wil. Kun je het ergens anders beter krijgen? Vooral doen. (Als dat een veilige plek lijkt.)

U wordt opgeroepen voor de zitting bij de kinderrechter. Het beste wat u kunt bereiken, is dat uw kind niet in een gezin wordt geplaatst maar in een instelling. Om vragen! Dan krijgt het gezin dat u dit aandoet er tenminste niet ook nog geld voor. Afhankelijk van de leeftijd: voor een 15-jarige 591 euro per maand, voor een 17-jarige 653 euro.

VOORBEELDBRIEVEN

Brief voor de school

(uw eigen naam en adres)

Aan: (de de leraar van uw kind)

Betreft: (naam van uw kind)

(uw woonplaats, datum)

Geachte Heer / Mevrouw,

Onlangs heeft Veilig Thuis contact met mijn gezin opgenomen. Hoogstwaarschijnlijk zullen zij de school inlichtingen over ons vragen. Ik vind het goed als u die inlichtingen geeft; ik zou het op prijs stellen bij dat gesprek aanwezig te zijn. Beter is het uiteraard als de vragen schriftelijk worden gesteld en schriftelijk beantwoord, misschien kunt u dat voorstellen aan VT.
Ik vind het niet goed als een medewerker van VT op school met mijn kind spreekt. Ik stuur mijn kind naar school om onderwijs te krijgen, niet om ondervraagd te worden. De school moet een veilige omgeving blijven.

Met vriendelijke groet,


(uw handtekening)

In kopie aan de directeur van de school


Brief om dossier op te vragen

(uw eigen naam en adres)

Aan: (de afzender onder de uitnodiging voor gesprek of de aankondiging van bezoek)

Betreft: (naam en geboortedatum van uw kind)

(uw woonplaats, datum)

Geachte Heer / Mevrouw,

Uw brief van … (datum van uitnodiging of aankondiging) heb ik ontvangen. Voor het gesprek wil ik graag het volledige dossier ontvangen over mijn kind … (naam).
Ik ben een ouder met ouderlijk gezag en mijn kind is jonger dan 16.
Wilt u erop letten dat er in ieder geval ook bijzitten: telefoonbriefjes, e-mailberichten en contactjournaal.

Met vriendelijke groet
(uw handtekening)

Sluit kopie van de twee kanten van uw identiteitsbewijs bij. Waarschijnlijk krijgt u bericht dat u het dossier kunt komen inzien. Verspil maar geen energie aan strijd hierover, ga gewoon inzien. Neem identiteitsbewijs maar weer mee. Ter plaatse beslist u waarvan u een kopie wilt hebben. U moet daar wel voor betalen. Het is ook verstandig nog even te bellen met de voorzitter van KOG Alice Jansen: alicejansen@planet.nl  , 030 2 93 10 56
(wisselende tijden). 


Brief over contact met uw uit huis geplaatste kind

(uw eigen naam en adres)

Aan: (naam gezinscoach)

Betreft: (naam en geboortedatum van uw kind)

(uw woonplaats, datum)

Geachte meneer of mevrouw (naam gezinscoach),

Met deze brief vraag ik u officieel om mijn uit huis geplaatste kind (naam) vaker te mogen ontmoeten. Wij zien elkaar nu (wat het maar is, bijv. 1x per maand) en dat is te weinig om normaal met elkaar om te kunnen gaan. Ik ben bang dat Pietje/Marietje van mij zal vervreemden, en dat is natuurlijk niet goed voor een kind.
Ik verzoek u mij binnen enkele weken te antwoorden. In het antwoord verwacht ik toestemming, óf een weigering met argumenten, óf de voorwaarden waar ik aan moet voldoen.

Met vriendelijke groet,
(uw handtekening)




 


Ga terug