Meldplicht kindermishandeling

Als reactie op de verwelkoming van de 'verplichte meldcode voor kindermishandeling' hieronder enkele argumenten tegen een verplichte meldcode voor kindermishandeling. Een opzet:

Nadelen van melden:

- Heksenjacht.

- Arts geen vertrouwenspersoon meer.

Heksenjacht:

- Subsidie afhankelijk van hoeveelheid OTS'en. OTS als business, werkverschaffing, machtsinstituut, politiek belang.

- Allemaal 'In het belang van het kind', een venijnig misleidend en manipulatief begrip dat voor de deskundige het breekijzer is om zich tussen ouder en kind in te manoeuvreren.

- Overheid heeft het begrip Kindermishandeling, kinderverwaarlozing NIET GEDEFINIEERD. Logisch gevolg: machtsuitoefening naar willekeur.

Niet eens machtsmisbruik, want ze hebben de macht te doen en laten wat ze willen, op hun condities, gepraktiseerd in onderzoekskamertjes zonder controle, op een wijze waar elke transparantie ontbreekt.

- Ter herinnering: Prof. Hoefnagels in 1999: Ik heb nog geen enkel onderzoek gezien wat geen fouten bevatte. En Prof Berger: Ik schat in dat van de onderzoeken die gedaan zijn door Universitair geschoolde deskundigen er 95-98% zodanige fouten bevat dat de conclusies niet gedragen worden. Samenvattend: VRIJWEL GEEN ENKEL ONDERZOEK DEUGT !!

- Hoewel via vele onderzoeken vast staat dat zowel mannen als vrouwen zich evenveel aan geweld en mishandeling in een gezin te buiten gaan, wordt dit maatschappelijk en door de pers en overheid categorisch ontkend. Het zijn de mannen volgens hen, die geweldsmisdrijven plegen.Het zullen dan ook vooral de mannen zijn die hun kinderen zullen kwijtraken en de kinderen hun vader.

- Geen waarborgen voor blijvend ouderschap, oneigenlijk machtsgebruik.

Arts geen vertrouwenspersoon meer:

- Kort: Als een arts geen vertrouwenspersoon meer kan en mag zijn dan schrikt men terug voor een bezoek aan arts met een hulpvraag. Je zal je kind maar verliezen!

- Ik citeer Truus Barendse: Een ouder hoeft geen perfecte ouder te zijn, een ouder moet voldoen aan minimum eisen. Ik zou eraan willen toevoegen: een ouder zou tijdelijk mogen 'underperformen', onder de minimumeisen van aanvaardbaar ouderschap mogen presteren zonder zijn en haar kinderen kwijt te raken, vice versa: de kinderen een ouder kwijt te raken. In die fase van underperformance moet het mogelijk blijven dat een ouder hulp zoekt, vind en krijgt, zonder meteen in een 'aangemeld kinderbeschermings traject' terecht te komen. Als een ouder weet dat de huisarts een melding moet maken van ouderschap met vraagtekens, dan kan dat leiden tot het niet bezoeken van eigen huisarts. Niet alleen kan, maar dit is waarschijnlijk. Daarmee missen ouder en kind de mogelijkheid van hulp bij opvoeding, probleemhantering. en, weer niet vergeten: die ondergrens van minimum eisen aan ouderschap bestaat niet. Het is allemaal persoonlijke en groepswillekeur van de instanties en mensen die er werken.

Afhankelijk van hoe de politieke en persoonlijke wind waait (een medewerker wordt niet gescreend of hij of zij zelf ouder is of zelfs een goede ouder is. Een medewerker kan en hoeft de theorie niet in de praktijk te kennen of getoetst te hebben. Vele ouders die hun kinderen zijn kwijtgeraakt zijn in het circuit waarin zij terecht zijn gekomen dit soort medewerkers tegengekomen).

De meldingsplicht is een stap in een tendens. Voor 1990 waren vertrouwensartsen nog vertrouwens- artsen. Als je naar een vertrouwensarts ging, dan bleef de informatie, je bezoek vertrouwelijk. Na 1990 (rond 1990) werden de Bureaus Vertrouwensartsen samengevoegd met de Raden voor Kinderbescherming. Het vertrouwelijke ging eraf. Nu wil men dat elke arts verplicht rapporteert. De tendens is: vertrouwelijkheid wordt vervangen door angstige controle.
Wanneer een arts verplicht wordt te melden dan zal de arts ook melden, want als hij dat NIET doet, dan is HIJ verantwoordelijk voor eventuele vastgestelde kindermishandeling DAARNA.

Deze tendens heeft ook te maken met het volgende: De RvdKb en Bureaus Jeugdzorg willen zo hun verantwoordelijkheid op de huisartsen afschuiven. Dit is een stap richting BIG BROTHER maatschappij.

Iedereen controleert iedereen op basis van ernstige repercussies en angst voor het machtige instituut.. Tel op wat er met je gesurf op internet over jou, iedereen bekend is, en vermoedelijk straks IN HANDEN IS van organisaties die macht willen en kunnen uitoefenen (eerst het systeem perfectioneren, dan 'gebruik maken van' de mogelijkheden).., dan krijg ik koude rillingen over wat ons burgers over 10-20 jaar te wachten staat. Of zelfs nu al, gezien de bureaucratische druk waar de mensen en organisaties onder gebukt gaan.

Oplossingen:

- Vast stellen wat wel of wat geen kindermishandeling, verwaarlozing is. Kleur bekennen. De praktijk daarop afstemmen.

- Publiekelijke dialoog hierover en bijstelling van de normen door de tijd heen.

- Voorlichting aan consultatiebureaus, scholen, politie.

- Programma's als opvoednanny's etc, informatieve programma's op TV, internet.

- Huisartsen de vertrouwelijke rol laten behouden.

- Ontwikkeling van systemen van bijsturing die werken. Bijvoorbeeld:
de spreekkamer met een bureau tussen klant en deskundige werkt niet of nauwelijks. Video training is een stap in de goede richting.

Doorprikken van de mythe dat Universitair geschoolden 'het beter weten'. Ontwikkeling van familieplan, zoals dat nu uit New Zealand wordt geïmporteerd, opvoedhulpen, etc.

- Toegankelijk maken en belangrijk maken van vrijwillige hulpverlening.

Aldus een eerste reactie op de verwelkoming van een meldcode. Nee dus, ik begrijp best dat de zorg tekort schiet en deze reactie daar een gevolg van is. Dat er daarom een roep op meer en betere controle komt. Maar dit is van hetzelfde als die ouders die in koor met de Raden voor de Kinderbescherming mee riepen: Meer deskundigen voor de problematiek! (meer deskundigen leidt tot meer bureaucratie, OTS en uithuisplaatsing en met name daar waar het niet nodig is) Het zelfde geldt voor de meldplicht. Meldplicht is m.i geen oplossing voor de problematiek. Het creëert nieuwe en ernstiger problematiek.

We moeten m.i. terug naar een zelfregulerende maatschappij. Zeker op dit gebied. En wat we ook moeten beseffen: We kunnen niet alle leed uit de wereld helpen. En in welk gezin komt een vorm van (tijdelijke, incidentele) kindermishandeling of verwaarlozing nooit voor? De oude wijsheid komt in gedachten: wie zonder zonden is, werpe de eerste steen. En in het verlengde daarvan: geen machtsuitoefening om ouders en kinderen te scheiden, maar hulp. Dat is een andere gerichtheid. Pas OTS, of uithuisplaatsing als het echt niet anders kan. Pas nadat een heel traject gelopen is (of na een niet te corrigeren tijdelijke noodzaak). En herwaardering van familie en vaders op dit gebied..

Wouter Hanhart, 09-09-2008
wouterhanhart@gmail.com