U bekijkt nu de pagina: Nuttig om te weten |
 |
Iemand heeft een melding over u gedaan bij een AMK |
Nu er volop aandacht is voor kindermishandeling en verwaarlozing komt het voor dat mensen uw kind zielig vinden, om wat voor reden dan ook, en een melding doen bij het Advies en Meldpunt Kindermishandeling (AMK). Het kan dus gebeuren dat u wordt uitgenodigd voor een gesprek met een AMK (“Er zijn zorgen gemeld over uw kind”).
Wat kunt u doen?
1 U leest MIJN kind??! wat ouders kunnen doen en laten bij problemen.
Bestellen alicejansen@planet.nl Prijs € 7,76 (6 + 1,76 verzendkosten)
en
De jungle van de jeugdzorg van Truus Barendse. ISBN 978 90 8850 091 6 Prijs € 19,50.
Ook te bestellen op: www.swpbook.com/1263
In boekhandel en bibliotheek. Als het niet in uw bibliotheek ligt, graag bericht naar kog@upcmail.nl
2 U vraagt het volledige dossier op. Volledige wil zeggen: alle papieren stukken (ook faxen), alle telefoonnotities, alle e-mails, ongeacht waar e.e.a. is bewaard of opgeslagen, plus contactenlijst. Misschien lukt het niet een kopie te krijgen van het totale dossier, maar kunt u komen inzien. Doet u dat dan, en besluit u ter plekke van welke stukken u een kopie wilt. Dat kan dus van alle stukken zijn. Het is goed mogelijk dat het hele dossier maar 1 telefoontje is.
De kopieën krijgt u als betaling is ontvangen. Wie recht heeft op inzage heeft recht op kopie.
Het is mogelijk dat u uit het hele dossier niet kunt opmaken wie de melding heeft gedaan, doordat niet-professionele melders anoniem kunnen melden, en mensen die in hun beroep met uw kind omgaan dat ook kunnen als een melding adviesgesprek wordt genoemd.
Als u niet het hele dossier hebt kunnen lezen voor de datum van het gesprek (bijvoorbeeld omdat u het dan nog niet hebt ontvangen), schrijft u dat u eerst het dossier wilt lezen en daarna een afspraak zult maken. Soms is dit aanleiding u te schrijven dat u toch echt verwacht wordt, en dat het AMK een melding zal doen bij de Raad voor de Kinderbescherming (en daarmee de zaak uit handen geven aan een “hogere” instantie) als u zonder voor het AMK acceptabele reden niet komt.
Nu bepaalt u uw strategie:
Mogelijkheid 1: u wijst het AMK er schriftelijk op dat een bestuursorgaan (wat bureau jeugdzorg is, het AMK is daar een onderdeel van) op grond van de Algemene wet bestuursrecht verplicht is “bij de voorbereiding van een besluit” “de nodige kennis omtrent de relevante feiten en de af te wegen belangen” te vergaren (art. 3.2). Bovendien schrijft u dat het AMK iets wil doen wat in deze wet expliciet verboden is: “Het bestuursorgaan gebruikt de bevoegdheid tot het nemen van een besluit niet voor een ander doel dan waarvoor die bevoegdheid is verleend.” (art. 3.3) Een AMK is bevoegd een melding te doen bij de RvdK als onderzoek heeft uitgewezen dat daar aanleiding toe is. Dat onderzoek is er nog niet geweest. U verhindert dat onderzoek ook niet, u stelt het eerste gesprek alleen kort uit tot u het dossier hebt gelezen.
Als u deze weg kiest is er een strijd begonnen, die zich later tegen u kan keren.
Of het AMK geeft nu uitstel, of doet zonder eigen onderzoek de melding bij de RvdK. In het laatste geval voert u het eerste gesprek dus met de RvdK.
Voor u dit eerste gesprek voert, vraagt u weer het hele dossier op (zie boven). Het AMK heeft namelijk misschien iets naar de RvdK gestuurd wat u niet eerder onder ogen was gekomen, en er zeker een stuk aan toegevoegd. De RvdK mag zonder toestemming van het Ministerie van Justitie niets uit het RvdK-dossier voor u achterhouden.
Mogelijkheid 2: u schrijft het AMK dat u het onderzoek niet probeert te verhinderen, alleen het eerste gesprek kort wilt uitstellen omdat u de informatie goed wilt begrijpen. U hoopt dat het AMK daar begrip voor heeft. Als het AMK voet bij stuk houdt, gaat u zonder het dossier te hebben gelezen. U bent extra oplettend wat u zegt.
Als het AMK niet zo onredelijk was als hierboven beschreven, voert u daar dus het eerste gesprek met het dossier op tafel. Zet voor u naar binnen gaat uw opnameapparaatje aan. Vraag of u het gesprek mag opnemen. Als het niet mag stopt u het in uw zak zonder het uit te zetten. Zie in deze map ‘Gesprek opnemen’. Staat er iets in het dossier wat niemand die niet in uw huis woont zou kunnen weten? Wijs daar op. Weiger ook daar verder op in te gaan. Zegt de medewerker iets wat niet in het dossier staat? Wordt u uitgelokt? Wijs er op dat het niet in het dossier staat. Ga er dan ook niet verder op in.
Ga trouwens nergens op in wat niet rechtstreeks in verband staat met de situatie van uw kind. Bent u eerder getrouwd geweest bijvoorbeeld? Dat is niet relevant. Als het AMK met uw kind wil praten, zorgt u er dan voor dat hij vergezeld wordt door zijn advocaat of een andere vertrouwenspersoon. Een advocaat kan niet geweigerd worden. Als een andere vertrouwenspersoon geweigerd wordt: geen vertrouwenspersoon, geen gesprek. Vraag de medewerker om het gespreksverslag. Lees dit zorgvuldig. Let erop of het taalgebruik wel neutraal is. U hebt niets beweerd of toegegeven, u hebt meegedeeld of gezegd. Meld uw correcties zo snel mogelijk schriftelijk. Schrijf ook dat u ervan uit gaat dat de medewerker het eens is met deze correcties als u binnen 1 week niet het tegendeel hebt gehoord. Als er geen vervolggesprek komt, is het gespreksverslag ook het eindverslag. Let u erop of alle punten uit de zorgmelding wel genoemd worden.
Als u bij de RvdK terechtkomt, geldt alles wat hierboven staat, tot en met aanwezigheid van een vertrouwenspersoon bij een gesprek met uw kind. Weest u er toch vooral van doordrongen, dat RvdK en AMK expliciet niet aan waarheidsvinding doen. Dat klinkt ongelofelijk, maar helaas … . Uzelf werkt heel nadrukkelijk wel met feiten. U hebt voor de gesprekken, al naar gelang de inhoud van de melding, zoveel mogelijk verzameld: een verklaring van huisarts, tandarts en iedere andere arts of fysiotherapeut of psycholoog waar uw kind mee te maken heeft (gehad). Betaling van sportclub of jeugdorkest. Nee, uw kind wordt niet lichamelijk of psychisch mishandeld. Nee, uw kind groeit niet in eenzaamheid op. (KOG heeft dit in een RvdK-rapport gelezen over een meisje dat naar school ging en tennisclub en manege bezocht. Wel woonde zij in een huis op een groot stuk grond. Was het alleen gebrekkige taalbeheersing?) En zou er inderdaad een probleem zijn met uw kind, dan zorgt u voor passende hulp. U hoeft dus niet gedwongen te worden om hulp te aanvaarden, wat een kinderbeschermingsmaatregel inhoudt. Er is dus geen reden voor AMK om RvdK te benaderen. Er is geen reden voor RvdK om de kinderrechter een verzoekschrift te sturen.
Een melding bij het AMK is in de ogen van AMK, bureau jeugdzorg en RvdK meestal het voorportaal voor een ondertoezichtstelling. Voor een ots behoort de norm te zijn of het kind bedreigd wordt in zijn ontwikkeling, lichamelijk, verstandelijk of emotioneel.
Weest u ongelofelijk voorzichtig met uw woorden. Als er ook maar het kleinste kansje is om die verkeerd uit te leggen zal dat gebeuren. Zet uit uw hoofd dat AMK en RvdK toch overheidsinstellingen zijn en dus competent en integer en zeker volgens de wet te werk gaan.
Deze instanties hebben VEILIGHEID voor alle kinderen als doel, en vinden ouders maar amateurs. Helaas komen er steeds meer verhalen naar buiten dat instanties als jeugdzorg kinderen vaak niet beschermen maar beschadigen. Ook blijken deze instanties de rechter soms verkeerd of onvolledig voor te lichten, mogelijk om te verhinderen dat de rechter de beschermingsmaatregel niet oplegt terwijl zij dat wel nodig vinden. Als u dat niet kunt geloven, leest u dan op deze site in de map Publicaties ‘Jongleur over de schreef’, waarin Truus Barendse en Alice Jansen commentaar leveren op het handboek voor de bureaus jeugdzorg ‘De gezinsvoogd als jongleur’.
Aan de hooggeleerde heer prof. dr N.W. Slot
Faculteit der Psychologie en Pedagogiek
Afdeling Orthopedagogiek
Vrije Universiteit
Van der Boechorststraat 1
1081 BT Amsterdam
Haarlem, 22 februari 2010
Zeer geachte heer,
In Trouw van 18 februari stond het artikel ‘Pas op voor consultatiebureau’.
Het eindigt met: ‘Hoogleraar Slot vindt Pardoen een activist voor ouderbelangen. “In de jeugdbescherming is de nadruk terecht komen te liggen op het belang van het kind. Maar het is wel eens in strijd met wat de ouders vinden, en dat vinden zij niet leuk.” ’
Ik ga ervan uit dat Trouw u goed heeft geciteerd.
U maakt helder wat sommigen vermoedden: de consultatiebureaus, onderdeel immers van de Centra voor Jeugd en Gezin die op hun beurt voorportaal kunnen zijn van de bureaus jeugdzorg en gedwongen hulp, maken niet meer in de eerste plaats deel uit van de gezondheidszorg maar van de jeugdbescherming. Dat inzicht is winst.
Het citaat in zijn geheel stemt somber. U stelt ouderbelangen en het belang van het kind tegenover elkaar. Maar ouderbelangen staan niet tegenover het belang van het kind. Ouders komen op voor hun kind. Wat een consultatiebureau of jeugdbescherming in ruimere zin meent, “is wel eens in strijd met wat de ouders vinden”. Dat betekent niet dat de ouders een ander belang nastreven dan het belang van hun kind; het betekent ook niet altijd dat de ouders ongelijk hebben, en de professionals gelijk.
U suggereert dat wel door “en dat vinden zij niet leuk”. Deze formulering impliceert dat kritiek niet serieus genomen hoeft te worden. Wie te maken krijgt met veel klachten van ouders, zoals Ouders Online en stichting Kinderen-Ouders-Grootouders, vraagt zich af of er bij de samenleving in het algemeen en de rechterlijke macht in het bijzonder niet te vaak sprake is van te groot vertrouwen in jeugdbescherming. Verliezers klagen nu eenmaal?
Hier is meer aan de hand.
Dat blijkt overduidelijk uit bijvoorbeeld “uw” ‘909 zorgen, een onderzoek naar de doelmatigheid van de ondertoezichtstelling’ (W. Slot / A. Theunissen):
“Anderen pleiten voor … meer professionaliteit bij de gezinsvoogdij-instellingen. … De gezinsvoogden wensen meer bijscholingsmogelijkheden. … Dit vraagt om een betere opleiding van gezinsvoogden.” (pag. 9)
“Maar zolang gezinsvoogden naar hun beleving onvoldoende toegerust zijn” (pag. 27)
“Samenvattend kan worden gesteld dat 28% van de jeugdigen uit de onderzoeksgroep van de ondertoezichtstelling vooruit gaat. 33% verslechtert en 38% blijft gelijk.” (pag. 47)
“Hoe kan het volgens de gezinsvoogden beter? …Kwaliteitseisen aan gezinsvoogden stellen.” (pag. 66)
“De opleiding tot gezinsvoogd is een zorgelijk punt. De SPH’s bieden veelal opleidingen met een brede basiskennis. Dat is niet genoeg om als gezinsvoogd aan de slag te kunnen. Bovendien komen veel gezinsvoogden uit andere opleidingen en uit minder verwante werksoorten. De opleidingsroute die de gezinsvoogdij-instellingen onder regie van Vedivo realiseren leidt een kommervol bestaan. Sommige gezinsvoogdij-instellingen zijn uit arren moede een eigen opleidingstraject begonnen en bij andere instellingen ontbreekt een systematisch aanbod.” (pag. 82)
In dezelfde Trouw stond een artikel van prof. dr G.A.M. Groot ‘Waarom is een anonieme aangifte zo gevaarlijk?’ Citaat: “in de afgelopen decennia hebben sociale instellingen veel politie-achtige bevoegdheden gekregen zonder zelf politie te zijn. Voor hen gelden die beperkingen in veel mindere mate, en zo dreigen de misstanden van de inquisitie alsnog langs de achterdeur binnen te komen. … Hoe schrijnend het lot van talloze mishandelde kinderen ook mag zijn, de overheid is het aan haar eigen macht verplicht de grenzen van haar bevoegdheden zorgvuldig te bewaken.”
Zolang de overheid de grenzen van haar bevoegdheden niet zorgvuldig bewaakt, toestaat dat sommige instellingen politie-achtige bevoegdheden hebben zonder de beperkingen die voor de politie gelden en zonder dat is vastgelegd wat de opleidingseisen van die instellingen zijn, zijn activisten voor ouderbelangen activisten voor gezinnen.
Hulde voor Justine Pardoen, hulde voor Ouders Online, hulde voor Trouw.
Hoogachtend,
(drs T.P. Barendse-Cornelissen, secretaris)
In kopie aan mevrouw dr J. Pardoen
prof. dr G.A.M. Groot
de Commissie voor Jeugd en Gezin van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Trouw
Faculteit der Psychologie en Pedagogiek
Afdeling Orthopedagogiek
Vrije Universiteit
Van der Boechorststraat 1
1081 BT Amsterdam
Haarlem, 22 februari 2010
Zeer geachte heer,
In Trouw van 18 februari stond het artikel ‘Pas op voor consultatiebureau’.
Het eindigt met: ‘Hoogleraar Slot vindt Pardoen een activist voor ouderbelangen. “In de jeugdbescherming is de nadruk terecht komen te liggen op het belang van het kind. Maar het is wel eens in strijd met wat de ouders vinden, en dat vinden zij niet leuk.” ’
Ik ga ervan uit dat Trouw u goed heeft geciteerd.
U maakt helder wat sommigen vermoedden: de consultatiebureaus, onderdeel immers van de Centra voor Jeugd en Gezin die op hun beurt voorportaal kunnen zijn van de bureaus jeugdzorg en gedwongen hulp, maken niet meer in de eerste plaats deel uit van de gezondheidszorg maar van de jeugdbescherming. Dat inzicht is winst.
Het citaat in zijn geheel stemt somber. U stelt ouderbelangen en het belang van het kind tegenover elkaar. Maar ouderbelangen staan niet tegenover het belang van het kind. Ouders komen op voor hun kind. Wat een consultatiebureau of jeugdbescherming in ruimere zin meent, “is wel eens in strijd met wat de ouders vinden”. Dat betekent niet dat de ouders een ander belang nastreven dan het belang van hun kind; het betekent ook niet altijd dat de ouders ongelijk hebben, en de professionals gelijk.
U suggereert dat wel door “en dat vinden zij niet leuk”. Deze formulering impliceert dat kritiek niet serieus genomen hoeft te worden. Wie te maken krijgt met veel klachten van ouders, zoals Ouders Online en stichting Kinderen-Ouders-Grootouders, vraagt zich af of er bij de samenleving in het algemeen en de rechterlijke macht in het bijzonder niet te vaak sprake is van te groot vertrouwen in jeugdbescherming. Verliezers klagen nu eenmaal?
Hier is meer aan de hand.
Dat blijkt overduidelijk uit bijvoorbeeld “uw” ‘909 zorgen, een onderzoek naar de doelmatigheid van de ondertoezichtstelling’ (W. Slot / A. Theunissen):
“Anderen pleiten voor … meer professionaliteit bij de gezinsvoogdij-instellingen. … De gezinsvoogden wensen meer bijscholingsmogelijkheden. … Dit vraagt om een betere opleiding van gezinsvoogden.” (pag. 9)
“Maar zolang gezinsvoogden naar hun beleving onvoldoende toegerust zijn” (pag. 27)
“Samenvattend kan worden gesteld dat 28% van de jeugdigen uit de onderzoeksgroep van de ondertoezichtstelling vooruit gaat. 33% verslechtert en 38% blijft gelijk.” (pag. 47)
“Hoe kan het volgens de gezinsvoogden beter? …Kwaliteitseisen aan gezinsvoogden stellen.” (pag. 66)
“De opleiding tot gezinsvoogd is een zorgelijk punt. De SPH’s bieden veelal opleidingen met een brede basiskennis. Dat is niet genoeg om als gezinsvoogd aan de slag te kunnen. Bovendien komen veel gezinsvoogden uit andere opleidingen en uit minder verwante werksoorten. De opleidingsroute die de gezinsvoogdij-instellingen onder regie van Vedivo realiseren leidt een kommervol bestaan. Sommige gezinsvoogdij-instellingen zijn uit arren moede een eigen opleidingstraject begonnen en bij andere instellingen ontbreekt een systematisch aanbod.” (pag. 82)
In dezelfde Trouw stond een artikel van prof. dr G.A.M. Groot ‘Waarom is een anonieme aangifte zo gevaarlijk?’ Citaat: “in de afgelopen decennia hebben sociale instellingen veel politie-achtige bevoegdheden gekregen zonder zelf politie te zijn. Voor hen gelden die beperkingen in veel mindere mate, en zo dreigen de misstanden van de inquisitie alsnog langs de achterdeur binnen te komen. … Hoe schrijnend het lot van talloze mishandelde kinderen ook mag zijn, de overheid is het aan haar eigen macht verplicht de grenzen van haar bevoegdheden zorgvuldig te bewaken.”
Zolang de overheid de grenzen van haar bevoegdheden niet zorgvuldig bewaakt, toestaat dat sommige instellingen politie-achtige bevoegdheden hebben zonder de beperkingen die voor de politie gelden en zonder dat is vastgelegd wat de opleidingseisen van die instellingen zijn, zijn activisten voor ouderbelangen activisten voor gezinnen.
Hulde voor Justine Pardoen, hulde voor Ouders Online, hulde voor Trouw.
Hoogachtend,
(drs T.P. Barendse-Cornelissen, secretaris)
In kopie aan mevrouw dr J. Pardoen
prof. dr G.A.M. Groot
de Commissie voor Jeugd en Gezin van de Tweede Kamer der Staten-Generaal
Trouw
In het JurofoonJournaal van 1 november 2011 stond het volgende:
> Wie heeft mij aangemeld bij het AMK?
Wie heeft mij aangemeld bij het AMK?
Als er een valse melding is gedaan bij het AMK, wat zijn dan de mogelijkheden van gedupeerde ouders voor eerherstel of schadevergoeding?
Het Advies- Meldpunt Kindermishandeling (AMK) geeft advies en onderzoekt vermoedelijke situaties van kindermishandeling en brengt zo nodig hulp aan kind of ouder(s) op gang. Vanuit het oogpunt van kinderbescherming is deze organisatie onmisbaar. Toch zal niet iedereen die met het AMK in aanraking is gekomen deze mening delen.
Melding is anoniem
De grootste valkuil in de meldprocedure bij het AMK is de gewaarborgde anonimiteit van de melder. Iedereen kan een melding doen bij het AMK en dat kan gewoon anoniem. Het positieve hiervan is dat de drempel om een melding te doen erg laag is, maar dit heeft tegelijkertijd een keerzijde. Kwaadwillenden kunnen het leven van ouders vrij lastig maken door een anonieme valse melding bij het AMK te doen. Dit kan voor de ouders én de kinderen enorm schadelijk zijn. Veel mensen geloven immers nog steeds in 'waar rook is, is vuur'.
Nauwelijks waarborgen
Dat er behoefte is aan een organisatie als het AMK behoeft geen betoog. Maar de gehanteerde meldprocedure kent nauwelijks waarborgen voor ouders waarvan een valse melding is gemaakt. De ouders krijgen namelijk niet te weten wie de melder is. Hoewel juridisch gezien een valse melding een onrechtmatige daad kan zijn of zelfs smaad of laster, zijn er nauwelijks mogelijkheden om de dader te pakken. Het AMK waarborgt de anonimiteit van de melder en de wet onderschrijft dit. Zelfs de rechter heeft hiertoe geen mogelijkheden.
Geen eerherstel, geen vergoeding
Er zijn ouders die hebben geprobeerd via de rechter de naam van de melder te achterhalen. Dat was geen succes. In een enkel geval waarin het AMK door een fout wel de naam van de melder aan de ouders had doorgegeven, vingen de ouders eveneens bot bij de rechter.
Het bleek de buurman te zijn geweest die de melding had gedaan en de ouders zagen hierin een onrechtmatige daad en eisten een schadevergoeding. De rechter bepaalde dat het doen van een melding bij het AMK geen onrechtmatige daad opleverde en dat een vergoeding dus niet op zijn plaats was.
Ga terug